Pomoc dla osób niepełnosprawnych

Zapobieganie, gotowość i zarządzanie skutkami terroryzmu i innymi rodzajami ryzyka dla bezpieczeństwa

Szczegółowy program Zapobieganie, gotowość i zarządzanie skutkami terroryzmu i innymi rodzajami ryzyka dla bezpieczeństwa (CIPS) został utworzony na mocy decyzji Rady UE 2007/124/JHA z dnia 12 lutego 2007 r., jako część ogólnego programu bezpieczeństwa i ochrony wolności.

Celem programu CIPS było wspieranie starań państw członkowskich mających na celu zapobieganie atakom terrorystycznym i innym wydarzeniom związanym z bezpieczeństwem, przygotowanie na takie ataki i wydarzenia oraz ochronę ludzi i infrastruktury krytycznej przed atakami terrorystycznymi i innymi wydarzeniami związanymi z bezpieczeństwem.

Cele programu CIPS obejmowały stymulowanie, promocję oraz rozwój środków zapobiegania, gotowości i zarządzania skutkami oparte, między innymi, na wszechstronnych ocenach zagrożenia i ryzyka, z zastrzeżeniem nadzoru państw członkowskich i z należytym uwzględnieniem istniejących kompetencji wspólnotowych w tej kwestii. Program CIPS miał także na celu zapobieganie lub redukowanie ryzyka związanego z terroryzmem i innych rodzajów ryzyk dla bezpieczeństwa.

Program ten był przeznaczony dla organów ścigania, innych publicznych lub prywatnych podmiotów, uczestników działań i instytucji, w tym organów lokalnych, regionalnych i krajowych, partnerów społecznych, szkół wyższych, urzędów statystycznych, organizacji pozarządowych, partnerstw publiczno–prywatnych i odpowiednich organów międzynarodowych. Dostęp do niego był otwarty dla organów i organizacji posiadających osobowość prawną z siedzibą w państwach członkowskich.

Wsparcie finansowe było zapewniane w następujących formach, na warunkach określonych w rocznych programach prac:

  1. projekty o wymiarze europejskim inicjowane i zarządzane przez Komisję;
  2. projekty ponadnarodowe, w których uczestniczyli partnerzy z co najmniej dwóch państw członkowskich lub co najmniej jednego państwa członkowskiego i jednego innego państwa, którym mogło być państwo przystępujące lub kandydujące;
  3. projekty krajowe w państwach członkowskich, które:
    1. przygotowywały albo uzupełniały projekty ponadnarodowe lub działania Unii (środki przygotowawcze);
    2. przyczyniały się do rozwoju innowacyjnych metod albo technologii, których wyniki można wykorzystać w działaniach na poziomie unijnym, lub rozwijały takie metody czy technologie w celu przekazania ich innym państwom członkowskim lub krajowi przystępującemu czy kandydującemu;
  4. dotacje operacyjne dla organizacji pozarządowych nienastawionych na osiąganie zysku i realizujących cele niniejszego programu na poziomie europejskim.

Działania objęte pomocą miały z założenia charakter niematerialny – zakup sprzętu był dopuszczalny tylko w wyjątkowych wypadkach, kiedy służył innym celom niż doposażenie. Katalog typowych projektów obejmował tworzenie sieci wiedzy, banków informacji, koncepcji systemów, międzynarodowych szkoleń i konferencji, studiów związanych przeciwdziałaniem terroryzmowi i przestępczości.

W celu realizacji programów Komisja Europejska w latach 2007–2013 przyjmowała do końca września roczne programy prac określające ich cele szczegółowe, priorytety tematyczne, opis środków towarzyszących i, w razie konieczności, wykaz innych działań. Dotacje unijne były przyznawane w wyniku rozstrzygnięcia konkursów wniosków, poza należycie uzasadnionymi, wyjątkowymi, nagłymi przypadkami lub przypadkiem, gdy potencjalny beneficjent był monopolistą w danej dziedzinie.

W związku z przyjęciem nowej perspektywy finansowej UE na lata 2014 – 2020 i wprowadzeniem nowych instrumentów finansowych w obszarze spraw wewnętrznych Komisja Europejska zakończyła nabory wniosków dla funduszu. Archiwalne informacje dostępne są na stronie Komisji Europejskiej (przejdź na stronę Komisji Europejskiej).

Osoba publikująca: Administrator DWMiFE, liczba wejść: 3239